در انیمیشن، تمرکز بر نمایش حرکت و روایت است؛ اما در بازی، بازیکن با پروژه تعامل دارد و انتخابها یا عملکردش روی نتیجه اثر میگذارد. حرکت با کلیدها، برخورد با موانع، ثبت امتیاز و نمایش برد یا باخت، نمونههایی از این تعاملاند.
برای ساخت چنین تجربهای، میتوان از شخصیتها، پسزمینهها و پیامهای بین بخشهای پروژه استفاده کرد. اینها با اجزای انیمیشنسازی هم مشترکاند؛ در مقاله انیمیشنسازی با اسکرچ به نقش شخصیتها و صحنهها در ساخت انیمیشن پرداختهایم. تفاوت مهم اینجاست که در بازی، این عناصر علاوه بر نمایش، باید به عملکرد بازیکن هم پاسخ دهند.